Ben dünyaya doğru yürümekle meşhurum

**~~KoJiRo~~** · 02-17-2008, 11:01 AM

Tozludur saçlarım, saçlarımdan
devrilmiş sarayların dumanları savrulur,
yüzüm yanıktır,
yüreğime bir karanfil sokuludur
ve partizanca darbelerin dünyaya inen şavkı
benim göğsüme göğsüme vurup durur.
Ben dünyaya doğru yürümekle meşhurum,
bahar da sürgülenir içimde katranlar da
hem koşarak yarattığım sevgiler vardır,
hem körlenmiş sevgilerin acısıyla koştururum.
Beni sular
kocaman taşları parçalayarak hatırlıyor dağlarda
ve beni hatırlatıyor çeltik tarlalarında aynı sular
umutlu sakinlikleri,
lohusalıklarıyla.

Ben dünyaya doğru yürümekle meşhurum,
kökten dallara yürüyen sular gibi
yürürüm kömür ocaklarına, çapalanan tütüne
yürürüm hüzün ve ağrılar çarelenir
dağların esmer ve yaban telaşından kurtula diye
torna tezgahlarında demir.

Yürürüm çünkü ölümdür yürünülmeyen,
yürürüm yürüyüşümdür yeryüzünün halleri,
kanla dolar pazuları tarladakinin,
hızar gürültüsü içinde türkülenir bir öteki,
gökleri göğsümden aşırtarak yürürüm,
yağlı kasketimin kıyısında nar çiçekleri.

Aynı adam, Ekim günlerinden beri gümbür gümbür gelirim,
teneke damların üstüne safi sinirden doğan güneş
portakallar fırlatarak parlıyor benim adımlarımla,
anladım neden yorgunluk
gülümserlik getiriyor insana,
hayatın bana başat,
bana avrat oluşunu öğrendim,
işçiler bunu kurşunlanarak öğrendi,
on beşinde bir arkadaş
inancını savunurken yargıca,
anladı bulana durula akmakta olan şeyi.

Yürüyorum,
azarlanıyorum fışkıran başaklarla,
iki bomba gibi taşıyorum koltuğumdaki bir çift somunu,
hurdahaş bir sancıyla geçiyorum badem çiçekleri altından,
gözlerim nemli değil,
gözlerim namlu...

02-17-2008, 11:01 AM	#1 (permalink)
Üye Bilgileri ~~KoJiRo~~ Banned Giriş: Apr 2007 Şehir : Kocaeli Yaş: 24 Mesaj: 11,116 Rep Gücü: 0 Rep Puanı : 165228 Rep Seviyesi:	Ben dünyaya doğru yürümekle meşhurum Tozludur saçlarım, saçlarımdan devrilmiş sarayların dumanları savrulur, yüzüm yanıktır, yüreğime bir karanfil sokuludur ve partizanca darbelerin dünyaya inen şavkı benim göğsüme göğsüme vurup durur. Ben dünyaya doğru yürümekle meşhurum, bahar da sürgülenir içimde katranlar da hem koşarak yarattığım sevgiler vardır, hem körlenmiş sevgilerin acısıyla koştururum. Beni sular kocaman taşları parçalayarak hatırlıyor dağlarda ve beni hatırlatıyor çeltik tarlalarında aynı sular umutlu sakinlikleri, lohusalıklarıyla. Ben dünyaya doğru yürümekle meşhurum, kökten dallara yürüyen sular gibi yürürüm kömür ocaklarına, çapalanan tütüne yürürüm hüzün ve ağrılar çarelenir dağların esmer ve yaban telaşından kurtula diye torna tezgahlarında demir. Yürürüm çünkü ölümdür yürünülmeyen, yürürüm yürüyüşümdür yeryüzünün halleri, kanla dolar pazuları tarladakinin, hızar gürültüsü içinde türkülenir bir öteki, gökleri göğsümden aşırtarak yürürüm, yağlı kasketimin kıyısında nar çiçekleri. Aynı adam, Ekim günlerinden beri gümbür gümbür gelirim, teneke damların üstüne safi sinirden doğan güneş portakallar fırlatarak parlıyor benim adımlarımla, anladım neden yorgunluk gülümserlik getiriyor insana, hayatın bana başat, bana avrat oluşunu öğrendim, işçiler bunu kurşunlanarak öğrendi, on beşinde bir arkadaş inancını savunurken yargıca, anladı bulana durula akmakta olan şeyi. Yürüyorum, azarlanıyorum fışkıran başaklarla, iki bomba gibi taşıyorum koltuğumdaki bir çift somunu, hurdahaş bir sancıyla geçiyorum badem çiçekleri altından, gözlerim nemli değil, gözlerim namlu...

Konu Araçları
Yazıcı Çıktısını Göster Sayfayı E-posta ile Yolla
Görünüm Modları
Düzenli Mod Karışık Moda Geç Konu Moduna Geç

Şu an bu konuyu görüntüleyen kullanıcı sayısı: 1 (0 üye ve 1 misafir)