Bir Arzu Olabilir mi Yaşam?

**nesquik** · 07-16-2008, 16:35

Bir arzu olabilir mi yaşam? Şimdi burada, yapayalnız, çaresiz kalan benliğim için; acı denilen şey artık sıradan ve fark ettim ki; ancak daha büyük olayların etkisi, hayatımda acı hissini yaratabiliyor.

Yazıyor! Yazıyor! “Bedenim gibi benliğimde esirdir, alışmaya ve kabullenmeye mahkum bir bağışıklığı mevcuttur. “

Galiba şöyle başlamıştı her şey: Tırnak seslerinin kapılarla oynaştığı zamansız günlerden birinde, biraz soluklanmak için durup ta benimle konuşmuştun. Ne denli hoşuma gittiğini tahmin bile edemeyeceğin o anı bir mucize ilan etmiştim sabırsızca. Titrek sesinle “seni gerçekten rahatsız etmek istemedim” diye gülümseyerek daha şiddetli bir şekilde gürültüye devam ettiğinde ise şaşkınlıkla yıkılmıştım. Bu; sabahın köründe su yerine sirke içmek gibi bir şeydi. Şaşırdım işte, beklemiyordum. Pişman olmanı ve artık şu kilidi kaldırmayı istiyordum. Çığlık seslerinin arasındayken bile, içimden ne güzel şeyler geçiyordu. “Amma da inatçıymış” derken gözlerimden tutamadığım yaşlar süzülmüştü de, yanımda kimsenin olmadığını hatırladığım zaman, hıçkırıklarım ancak senin tırnak seslerini bastırabilmişti. Kendi acılarımın dışarıdaki tüm gürültülerin sigortasını attıran asıl güç olduğunu da o gün öğrendim. Hani şu konuşmuş gibi yaptığın günde.

Ben bir yolunu bulup yine yapayalnız kalırdım biliyorum, suç seninde değil ki. Çocuklukta; oyun oynamaya daldığımızda, eve dönmek istemeyen, benimle kalmak için ağlayan arkadaşlarımı aradım. Hepsi de “oyun bitti” dedi ve kapattı. Yol gösterenler illa bulunur diyerek yüreğimi değil zihnimi acıyla doldurmaya karar verdim bu sefer. Daha akıllıca gelmişti çünkü. Sarıldım sevdiğimiz her şeye. Daha bir sevdim onları bu sefer, neden bilmiyorum ama lezzeti farklılaşmıştı her birinin ve iştahla bitirdim hazırladığım her şeyi. Yedim bizi…

Bir arzu olabilir mi yaşam? Seçtiklerimle mi yaşıyorum yani? Peki şimdi bunlar benim mi? Ben mi kurdum elimdekilerle bu düzeni? Kimseye kızmaya hakkım yok mu? Olmaz!

Bir parmak bal çalıyor hayat bugün ağzıma. Aylardan Ekim, sevesi geldi demek bizi aylardan sonra beyimizin. Sevindim açıkçası, nereden çıktı demedim, anılar yel değirmeni olmaktan vazgeçtiler çünkü ve bana ünvanımı geri verdiler işte. Nazik dokunuşların için teşekkürler “hayat”. Yarım kalmış, söylenmemiş bütün duygularımı yazıyorum, beni yaralayan her şeyi not alıyorum. Hazır buradayken kulakların fısıldamalı, seni kaçırmamalı. Kuytularıma saklanmış korkularımı da silkeliyorum. Tozlarından arınsınlar, parlasınlar ve yeşersinler.

Bir şey bitmişse denedikçe daha bozuluyor, daha bir iğrençleşiyor. Yaşamaktan çıkıyoruz, her şey sınava dönüşüyor. Delirelim, koşalım, tutarsızca sevelim diyorum ama pek bir meraklıyız nedense sınavlara, birbirimizi sınavlara tabi tutmaya. Şefkatli gülücüklerini özlüyorum ama sınavlarından korkuyorum, yaklaşamıyorum sorularına. Kısılıp kaldım o kompozisyonların içinde. Giriş, gelişme oluyor da, sonuca gelemiyorum, veremiyorum işte sorularının cevabını, 100’lük bir kağıt veremiyorum.

Anlık bir arzu mu yaşam şimdi... Ellerime tutuşturulan bu kağıtlar arzuların dilekçeleri mi?

**che_bjk** · 07-16-2008, 16:43

aslında evet bir arzudur bence yaşam, kendi istediğimizi yaşıyoruz, isteyip yapamadıklarımızda ya yeterince istemiyorz, çaba sarfetmiyoruz yahutta bizim için en hayırlısı o...

teşekkürler..

07-16-2008, 16:35	#1 (permalink)
Üye Bilgileri nesquik Yorumcu Giriş: Aug 2007 Şehir : Belirtilmedi Yaş: 20 Mesaj: 5,073 Rep Gücü: 2211 Rep Puanı : 220493 Rep Seviyesi:	Bir Arzu Olabilir mi Yaşam? Bir arzu olabilir mi yaşam? Şimdi burada, yapayalnız, çaresiz kalan benliğim için; acı denilen şey artık sıradan ve fark ettim ki; ancak daha büyük olayların etkisi, hayatımda acı hissini yaratabiliyor. Yazıyor! Yazıyor! “Bedenim gibi benliğimde esirdir, alışmaya ve kabullenmeye mahkum bir bağışıklığı mevcuttur. “ Galiba şöyle başlamıştı her şey: Tırnak seslerinin kapılarla oynaştığı zamansız günlerden birinde, biraz soluklanmak için durup ta benimle konuşmuştun. Ne denli hoşuma gittiğini tahmin bile edemeyeceğin o anı bir mucize ilan etmiştim sabırsızca. Titrek sesinle “seni gerçekten rahatsız etmek istemedim” diye gülümseyerek daha şiddetli bir şekilde gürültüye devam ettiğinde ise şaşkınlıkla yıkılmıştım. Bu; sabahın köründe su yerine sirke içmek gibi bir şeydi. Şaşırdım işte, beklemiyordum. Pişman olmanı ve artık şu kilidi kaldırmayı istiyordum. Çığlık seslerinin arasındayken bile, içimden ne güzel şeyler geçiyordu. “Amma da inatçıymış” derken gözlerimden tutamadığım yaşlar süzülmüştü de, yanımda kimsenin olmadığını hatırladığım zaman, hıçkırıklarım ancak senin tırnak seslerini bastırabilmişti. Kendi acılarımın dışarıdaki tüm gürültülerin sigortasını attıran asıl güç olduğunu da o gün öğrendim. Hani şu konuşmuş gibi yaptığın günde. Ben bir yolunu bulup yine yapayalnız kalırdım biliyorum, suç seninde değil ki. Çocuklukta; oyun oynamaya daldığımızda, eve dönmek istemeyen, benimle kalmak için ağlayan arkadaşlarımı aradım. Hepsi de “oyun bitti” dedi ve kapattı. Yol gösterenler illa bulunur diyerek yüreğimi değil zihnimi acıyla doldurmaya karar verdim bu sefer. Daha akıllıca gelmişti çünkü. Sarıldım sevdiğimiz her şeye. Daha bir sevdim onları bu sefer, neden bilmiyorum ama lezzeti farklılaşmıştı her birinin ve iştahla bitirdim hazırladığım her şeyi. Yedim bizi… Bir arzu olabilir mi yaşam? Seçtiklerimle mi yaşıyorum yani? Peki şimdi bunlar benim mi? Ben mi kurdum elimdekilerle bu düzeni? Kimseye kızmaya hakkım yok mu? Olmaz! Bir parmak bal çalıyor hayat bugün ağzıma. Aylardan Ekim, sevesi geldi demek bizi aylardan sonra beyimizin. Sevindim açıkçası, nereden çıktı demedim, anılar yel değirmeni olmaktan vazgeçtiler çünkü ve bana ünvanımı geri verdiler işte. Nazik dokunuşların için teşekkürler “hayat”. Yarım kalmış, söylenmemiş bütün duygularımı yazıyorum, beni yaralayan her şeyi not alıyorum. Hazır buradayken kulakların fısıldamalı, seni kaçırmamalı. Kuytularıma saklanmış korkularımı da silkeliyorum. Tozlarından arınsınlar, parlasınlar ve yeşersinler. Bir şey bitmişse denedikçe daha bozuluyor, daha bir iğrençleşiyor. Yaşamaktan çıkıyoruz, her şey sınava dönüşüyor. Delirelim, koşalım, tutarsızca sevelim diyorum ama pek bir meraklıyız nedense sınavlara, birbirimizi sınavlara tabi tutmaya. Şefkatli gülücüklerini özlüyorum ama sınavlarından korkuyorum, yaklaşamıyorum sorularına. Kısılıp kaldım o kompozisyonların içinde. Giriş, gelişme oluyor da, sonuca gelemiyorum, veremiyorum işte sorularının cevabını, 100’lük bir kağıt veremiyorum. Anlık bir arzu mu yaşam şimdi... Ellerime tutuşturulan bu kağıtlar arzuların dilekçeleri mi? Ruhumun тam orta yerinde…GüLümsediğim küskünLükLer var

07-16-2008, 16:43	#2 (permalink)
Üye Bilgileri che_bjk Hızlı Üye Giriş: Jun 2008 Şehir : Belirtilmedi Yaş: 20 Mesaj: 292 Rep Gücü: 181 Rep Puanı : 18035 Rep Seviyesi:	aslında evet bir arzudur bence yaşam, kendi istediğimizi yaşıyoruz, isteyip yapamadıklarımızda ya yeterince istemiyorz, çaba sarfetmiyoruz yahutta bizim için en hayırlısı o... teşekkürler.. ::..BeN HüsRaNa KoMşuYuM..:: Gerçekçi olalım, imkansızı isteyelim. (¢нє gυєναяα) Bir yalan, hangi amaç için söylenmiş olursa olsun, her zaman, en kötü gerçekten daha kötüdür. (¢нє gυєναяα) deli kadir uleen..

Konu Araçları
Yazıcı Çıktısını Göster Sayfayı E-posta ile Yolla
Görünüm Modları
Düzenli Mod Karışık Moda Geç Konu Moduna Geç

Şu an bu konuyu görüntüleyen kullanıcı sayısı: 1 (0 üye ve 1 misafir)