Zaman İnsanı

**nesquik** · 06-30-2008, 13:59

"İnsanoğlu dinle!
Derin gece yarısı ne diyor:
Dünya derindir derin.
Günün sandığından da fazla
Acısı derindir.
Sevinç ise acıdan derin.
Acı derki; Geç, git ve öl!
Ama her sevinç sonsuzluğu ister.
Derin derin sonsuzluğu!"
F. Nietzsche

Yaşamak için insanın, yaşamdan neler beklediğini bilmesi, hiç değilse hissetmesi gerekmez mi? Tamam, yaşarken insanın beklentilerinin de olması güzeldir ama beklentilerin sunuluşu değil midir asıl önemli olan?

Ölüm beyninde saklanan, çürürken bile ona tapan, yaşama isteğiyle dolu masum bir çocuktu. Zaman insanı ondan öğrendi; ruhuna yakın ama ona ne kadar uzakta olduğunu. Hiç kimsenin gözleri O'nu gördüğünü göremezdi. İşte bu yüzden bütün gerçekleri geri vererek sadece bir şeyler anlatmak istemişti birilerine. Şimdi ben anlatıyorum O'nun yerine.

Hava buz gibi… Her taraf diz boyu kar, bütün gece ruhuna yağar. Uzanıp bir iskemle çeker hayattan… Yavaşça oturur ve kısık bir ses tonuyla derki; "Düşüncelerimin çetrefilli tarlasında nadasa bıraktım her şeyi! Bunca sene bekledi, biraz daha beklesin… Ne çıkar bundan ?"

Gün güzeldir O'nun için! Hava kararmakta… Sadece gökyüzü değildir simsiyah rengi olan. Bir hüzün ışığı vurur yüreğinin üstüne. Biraz ısınır… Isındıkça beynini karıştıran sözlerinden ötürü gözleri dolar. Hani, insanların kendilerini ifade etme çabası vardır ya; kendince bunu bile başaramamıştır. Bulamamıştır amacını. Düşünür… Ve aklına bir şarkının sözü gelir. "Why must we live?"

Yüzünde tuhaf bir gülümsemeyle uyandırır bütün düşüncelerini. Yapamadıklarını tek tek hatırlamak, iş işten geçmeden, bir şeyler ruhuna engel olmadan yeniden yaşamak ister. Yüreği yine ağır gelir hücrelerine. Çözemediği bir şeyler vardır. Dünyası; anlamsız, yabancı ya da duyarsız gibi göründe de O'nu, teselli edenlerin verdiği güce göre ilk bakışta bu çelişkilerin ötesindeki ruhunda bir uyum vardır. Uyumsuzluğa uyum… Belki de O'nu bambaşka kılan tek şey budur.

Zaman zaman ruhunu kuşatan yansımalar O'nu değiştirememiştir. Bu çekim sırasında payına düşen, nedeni uğruna verdiği mücadeledir. Gerisi ise anlamsızdır zaman insanı için. Bu da yoğunluk derecesinin ne olduğunu bilmeden O'nu, yaşam ırmağında ilerletir.
Peki ya, böyle gelmiş böyle mi gidecek zaman insanı dünyada. Umudunu unutmuş, beyazları kurutmuş, kalmış ikilemlerin arasında. Cömertçe harcar bütün yıllarını bir gün mutlu olmak uğruna. Ama iş işten geçmiştir, vakit de elden gitmiştir. Dermanı yoktur hayallerini yaşamaya. O, her gün binlerce anlamı içeren yaşam ırmağında sadece bir zerredir. Umut da evren! Düzen; hep aynı…

06-30-2008, 13:59	#1 (permalink)
Üye Bilgileri nesquik Moderator Giriş: Aug 2007 Şehir : Belirtilmedi Yaş: 20 Mesaj: 6,484 Blog Başlıkları: 3 Rep Gücü: 2860 Rep Puanı : 285222 Rep Seviyesi:	Zaman İnsanı "İnsanoğlu dinle! Derin gece yarısı ne diyor: Dünya derindir derin. Günün sandığından da fazla Acısı derindir. Sevinç ise acıdan derin. Acı derki; Geç, git ve öl! Ama her sevinç sonsuzluğu ister. Derin derin sonsuzluğu!" F. Nietzsche Yaşamak için insanın, yaşamdan neler beklediğini bilmesi, hiç değilse hissetmesi gerekmez mi? Tamam, yaşarken insanın beklentilerinin de olması güzeldir ama beklentilerin sunuluşu değil midir asıl önemli olan? Ölüm beyninde saklanan, çürürken bile ona tapan, yaşama isteğiyle dolu masum bir çocuktu. Zaman insanı ondan öğrendi; ruhuna yakın ama ona ne kadar uzakta olduğunu. Hiç kimsenin gözleri O'nu gördüğünü göremezdi. İşte bu yüzden bütün gerçekleri geri vererek sadece bir şeyler anlatmak istemişti birilerine. Şimdi ben anlatıyorum O'nun yerine. Hava buz gibi… Her taraf diz boyu kar, bütün gece ruhuna yağar. Uzanıp bir iskemle çeker hayattan… Yavaşça oturur ve kısık bir ses tonuyla derki; "Düşüncelerimin çetrefilli tarlasında nadasa bıraktım her şeyi! Bunca sene bekledi, biraz daha beklesin… Ne çıkar bundan ?" Gün güzeldir O'nun için! Hava kararmakta… Sadece gökyüzü değildir simsiyah rengi olan. Bir hüzün ışığı vurur yüreğinin üstüne. Biraz ısınır… Isındıkça beynini karıştıran sözlerinden ötürü gözleri dolar. Hani, insanların kendilerini ifade etme çabası vardır ya; kendince bunu bile başaramamıştır. Bulamamıştır amacını. Düşünür… Ve aklına bir şarkının sözü gelir. "Why must we live?" Yüzünde tuhaf bir gülümsemeyle uyandırır bütün düşüncelerini. Yapamadıklarını tek tek hatırlamak, iş işten geçmeden, bir şeyler ruhuna engel olmadan yeniden yaşamak ister. Yüreği yine ağır gelir hücrelerine. Çözemediği bir şeyler vardır. Dünyası; anlamsız, yabancı ya da duyarsız gibi göründe de O'nu, teselli edenlerin verdiği güce göre ilk bakışta bu çelişkilerin ötesindeki ruhunda bir uyum vardır. Uyumsuzluğa uyum… Belki de O'nu bambaşka kılan tek şey budur. Zaman zaman ruhunu kuşatan yansımalar O'nu değiştirememiştir. Bu çekim sırasında payına düşen, nedeni uğruna verdiği mücadeledir. Gerisi ise anlamsızdır zaman insanı için. Bu da yoğunluk derecesinin ne olduğunu bilmeden O'nu, yaşam ırmağında ilerletir. Peki ya, böyle gelmiş böyle mi gidecek zaman insanı dünyada. Umudunu unutmuş, beyazları kurutmuş, kalmış ikilemlerin arasında. Cömertçe harcar bütün yıllarını bir gün mutlu olmak uğruna. Ama iş işten geçmiştir, vakit de elden gitmiştir. Dermanı yoktur hayallerini yaşamaya. O, her gün binlerce anlamı içeren yaşam ırmağında sadece bir zerredir. Umut da evren! Düzen; hep aynı… Ruhumun тam orta yerinde…GüLümsediğim küskünLükLer var

Konu Araçları
Yazıcı Çıktısını Göster Sayfayı E-posta ile Yolla
Görünüm Modları
Düzenli Mod Karışık Moda Geç Konu Moduna Geç

Şu an bu konuyu görüntüleyen kullanıcı sayısı: 1 (0 üye ve 1 misafir)