işte bende geldim şu yalan dünyaya anne.gözümü açtığımda ilk seni gördüm ilk senin kokunu hissettim ve ilk senin kollarında kimsede bulamadığım huzuru buldum anne.o sıcacık gülüşünü benden hiç esirgemedin.yürümeyi,gülmeyi hatta konuşmayı sen bana öğrettin.hatırlarmısın ilk "anne" diyişimde sevincinden gözlerinden yaşların aktığını?ben daha çok iyi hatırlıyorum,biliyorum ozamanları daha çocuktum ama yinede annem olduğun için o gözlerindeki mutluluğu asla unutamam.ağladığımda sen benim yanımdaydın,geceleri ise hiç uyumaz başımda bekler saçımı okşardın anne.okula sırf yalnız gitmeyim diye sen benim ellerimden tutar okula götürüdün sonra yanağıma sıcacık bir öpücük kondururdun.ben gelene kadar pencerenin önünden ise hiç ayrılmazdın.yavaş yavaş büyümeğe başladığımda daha cok endişe ederdin.bana kızdıysan bile oda sırf beni sevdiğindendi işte ben onu anlamadım anne.benim iyiliğimi istediğini ise geç anladım.şuan yanımda olsan,eskisi gibi okşasan bağırıp çağırsan ben yine mutlu olurum anne. bana haytın iyiliğini öğrettin,kötülüğünü ise sen gittikten sonra fark ettim.biliyormusun benden çok uzaktasın yanımda olmasan bile inan senin yüreğini o anne sıcaklığını halen hissediyorum.kokun ise burnumda tütüyor.yolda yürürken nezaman anne çocuk görürsem,kor ateş gibi yanar şu yaralı yüreğim ve aklıma sen gelirsin,hani ben düştüğümde hemen beni kollarına alır bağrına başardın ya?sonra başımı okşarken orada senin sıcaklığını hissederdim.şimdi ise düştüğümde ne beni kolllarına alan var nede beni bağrına basıp saçımı okşayan anne.şu yalan dünyada beni yalnız bıraktın ben şimdi ne yaparım annem?kimin yanında huzur neşe bulurum?senin yerin asla dolmazki.hergece allaha dua ediyorum,rüyama gir diye.sen yukarda mutlusun ya ben burda?senin hasretinle boğuşuyorum,hasretin yakıyor şu canımı anne,biliyorum beni herzaman yukardan koruduğunu ama yinede,seni öyle özlüyorumki için için ağlıyorum.senden son isteğim ise,bana hakkını helal et ve inan anne şunu geçte olsa anladımki hakkın asla ama asla ödenmez..