Ne kadar kutsal bir vazifedir “ Annelik ”. Tüm güzellikleri içinde barındıran, sevmenin yüceliğini, fedakarlığın, özveriliğin, samimiyetin, içtenliğin belki de en önemlisi yapılanların hiçbir beklentisi olmayışı, evladına kendinden bir şeyler hatta çok şeyler verebilmek anlamlı kılıyor anneliği. “ Anne” diyebilmek, başını her omzuna yasladığında huzur bulmak. İyi ki varsın anneciğim…

Herkesin annesi kendi gözünde kıymetlidir, biriciktir. Benim annem de benim için öyle. O kadar çok güzelliği var ki. Nereden başlasam…

Ben küçükken benim tek arkadaşımdı annem. Evin içinde bir annem, bir de ben vardım. Beni her sabah öpücüklerle severek uyandırırdı. Benim için hazırladığı o harika kahvaltı sofralarını, rahat yemem içinf küçük lokmalar yaptığını nasıl unuturum. Anneme sarılmak, koşarak hoplayıp kucağına oturmak, benim tabirimle onun tadını hiç kimsede bulamadığım tatlı gıdışından öpmek, beni çok mutlu ederdi. Beni sevgi dolu büyüttüğün için teşekkür ederim anneciğim.

Annem bizlerle çok ilgilenirdi, bizim hal ve tavırlarımız onun eğitimindeydi. Yaptığım güzellikleri, benimle konuşarak takdir eden “Aferin” diyen, yanlış bir şey yaptığımda beni rencide etmeden ama ciddi bir şekilde uyaran, ne beni ne de ablamı ve ağabeyimi asla şahsımız orada iken övmeyen, ama güzelliklerimizi birbirimize aşılayan, evimizin neşesi annem…

Eşine her zaman “ Bey” diye hitap etmesi, babamla ilişkilerinin saygı temeline dayalı olup, sevginin her zaman var olması bizlere örnek olmuştur. Saat akşam altıyı gösterdiğinde tüm aile bireylerini, o sıcacık sofrada buluşturan, yaptığı o leziz yemeklerle bizlere candan hizmet eden, çocuklarına ve eşine sıcak bir ev ortamı sunan anneciğim. Yemeklerini de çok özlediğimi ayrıca belirtmek isterim.

Çocuklarının isteklerini yerine getirmesi, harçlıklarımız bittiğinde cüzdanının köşesinde lazım olur diye bulundurduğu parasını çocuklarına vermesi, kendinde yeri geldiğinde bir kuruş bile bulundurmayıp, hep bizlerin ihtiyaçlarını öncelikli tutarak, kendini arka planda bırakan fedakar annem…

Annemin babaannemle can-ı gönülden ilgilenmesi takdire şayandı. Onu gerçekten annesi gibi görüp sevmesi, bizlerin babaanne ve dedesini çok seven, onlara bağlı çocuklar oluşumuzun yegane sebebi sensin anneciğim.

Hasta olduğumda benimle ilgilenmesi, yaptığı yoğurt çorbası, nane limon o kadar etkili ve şifalı olurdu ki, tadı halen damağımda.

Okuyup, bir meslek sahibi olmamda, başarılı bir şekilde okulu bitirmemde annemin payı büyük. Beni geceleri ders çalışmam için uyandırması, uykusundan ve sağlığından fedakarlık etmesi. Sanki sana özel anneciğim.

Ben küçükken elimden tutarak sohbetlere götürmesi, o manevi havayı almamı sağlayarak beni büyütmesi, büyüdükçe benimle bir arkadaş gibi olması annemin yaptığı güzellikler içerisinde. Annemin seneler boyu sohbetlere aynı ciddiyetle gidişi, arkadaşlarına sevgi ve saygı duyması asla gözden kaçmaz.

İbadetlerine ve dinin gereklerine düşkün oluşu, namazlara verdiği önem, insanlara hizmet etmesi, evimize gelen misafirleri çok iyi ağırlaması ve özellikle de akrabalarımızdan olan yaşlı insanların her türlü bakımıyla ilgilenmesi annemin çok güzel özellikleri arasında. Yaptıklarınla bizlere bunları aşılayan, model olan aslında sensin anneciğim…

Annemin her konuda becerikli olmasıyla her zaman gurur duydum. Benim annem her şeyi yapar ve anlar diyordum. Gerçektende öyle. Örgü,nakış, dikiş, kırkyama, ahşap işleri vb. Her zaman isteklerimizi karşıladın. Bizlere istediğimiz kıyafetleri dikerek hazırı gibi giydirdin. Daha nice güzelliklerin var, bunlar sadece fark ettiklerim.

Unutmamak gerekir ki; Bir çocuk neyi görüp, yaşarsa onu öğrenir. Ben annemden çok şey öğrendim. Daha da öğreneceğim. Başımı göğsüne yasladığımda ne kadar huzurlu oluyorsam, bu annemin bana verdiği sevgi ve güven içindir. Her şey için teşekkür ederim anneciğim…