Yolculuklar ayrılıkların habercisidir. Biri geride kalır giden için, biri de artık uzaktadır kalan için. Yolların ayrıldığı vakitte sallanır eller, bazen de sallanmaz ağlanır dönüşü olmayan yolculara. Hep biri gider, biri kalır geride. Bu kadar acıdır da neden ayrılır insan? Acı çekmek için değildir elbet. Mecburdur, daha iyisi için ayrılır, herşey daha iyi olacaktır. Yolculuk ayrılıklarla birleşip iyiyi, daha iyiyi getirecektir…

Hep bu ümitle çıkılan, kötülükleri iyileştirip, sevgileri pekiştiren yolculuklar çok nadiren mutluluk getirmiştir insanoğluna. Çünkü hep bir parça geride kalır… Özlem bastırır sonra. Sonra özlemler alışıldık olur günlük hayatta. Özlemlerin monotonlaştığı bu anlarda aslında yeni sevgiler, yolculuklarla ayrılacak yeni bağlar kurulur. Onlar da bir gün tadacaktır ayrılığın acısını ama bilmezler. Hayattır bu, en iyi oyunlarına alet eder insanı tekrar tekrar; devam eder…
Yine bir yolculuk, yine bir ayrılık vaktidir; demir alınır limandan yeni ufuklara… Geride kalanlar özlenir, gelecekler ümitle beklenir…

Ayrılık bu, söyle sende farklı mı zaman?
Aynı soğuk, aynı hazan.
Bugün orada da cumartesi mi?
Sen de beni benim kadar özledin mi?