DUA ÜZERİNE BİR KAÇ SÖZ

İçimizden dua isteği gelince bilmeliyiz ki, Rabbimiz elimizi boş çevirmeyecek,
isteğimizin ya aynısını, yahut da daha hayırlısını verecek, dünyada vermese de
ahirette verecek. Yani bizi mutlaka bir mükâfatla taltif edecek.

Şayet böyle, bir mükâfatla taltif etmeyecek olsaydı, istemek hissini
vermeyecek, boşa çevireceği elimizi Zatına doğru uzatma hissini ilham
etmeyecekti.

Hakikat böyle olmasına rağmen, insan fıtraten aceleci olduğundan; bizler çoğu
kere aldanıyor, isteğimiz hemen yerine gelmezse duamız kabul olmadı, boşuna
gitti zannediyoruz ve kulluğun özü olan duaya karşı da şevkimiz sönüyor. En
büyük hatamızı da böyle bir zanla işlemiz oluyoruz.

Halbuki duada boş dönmek asla yoktur. Kaldı ki, hangi nimetin hangi duamız
hürmetine geldiğini de pek bilemiyoruz. Belki sahip olduğumuz nimetlerin pek
çoğu kabul olmadı zannettiğimiz dualarımız vesilesiyle gelmiş bulunmaktadır.

Rasul-ü Ekrem Efendimiz, Rabbimize uzanan ellerin boş çevrilmeyeceğini şu
hadisleriyle ifade buyurmaktadır:

“Allah, merhametlidir ve kerem sahibidir. Kulunun eli ona doğru uzanmış olsun
da boş çevirsin, o eli hayırla doldurmasın, Rabbim bundan haya eder.”

Cenab-ı Hak insana hadsiz bir acz ve nihayetsiz bir zaaf vermiş... tâ ki daimi
bir surette dergah-ı İlahiye iltica edip niyaz etsin. (Lem’alar’dan)

Dua bir ibadettir. Abd, kendi aczini ve fakrını dua ile ilan eder. Zahiri
maksatlar ise; o duanın ve ibadet-i duaiyenin vakitleridir, hakiki faideleri
değil. İbadetin faidesi ahirete bakar. Dünyevi maksatlar hasıl olmazsa, “ O dua
kabul olmadı.” denilmez. Belki, “Duanın vakti bitmedi.” denilir. (Mektubat’tan)

Evet, Kudret, insanı çok dairelerle alakadar yaratmıştır. En küçük ve en hakir
bir dairede, insanın eli yetişebilecek kadar insana bir ihtiyar, bir iktidar
vermiştir. Ferşten arşa, ezelden ebede kadar en geniş dairede insanın vazifesi,
yalnız duadır. (Mesnevi-i Nuriye)