yokluğumuz varedilme duamızdır
Bizi ciddiye alan yoktu, arzularımız bile yoktu.Sonra bir küçük hücre olarak varoldu.Bir karanlığın orta yerine bir pıhtı olarak düşüverdik sessizce.Öyle ki varlığımıza duacı olan ana babamız bile henüz varlığımızdan haberdar değildi.Kendi varlığımızı kendimizde bilmiyorduk.Sadece "bir Yaratıcımız" vardı!Biz yokken de varlığa dair hasretimizi Bilen, dilimiz dönmezken de konuşma duamızı İşiten, yüzümüz yokken de insan olma niyetimizi Gören, aklımız ermezken de varolma iştahımızı Bilen bir O vardı...Şimdi, neden daha fazlasını istemeyelim O'ndan?Neden dilimiz duadan, gözümüz O'na şahit olma arzusundan, yüzümüz O'na yönelmekten, kulağımız O'nun kelamını dinlemekten uzak olsun?Neden yokluğumuzu bir varlık duası bilip bizi Vareden'e bütün varlığımızla bir dua olarak hitap etmeyelim?
|
11-16-2007, 03:58 PM
Düzenli Mod
