Rivayete göre, Allah-u Zülcelal, Davud (A.S)'a: “Ey Davud! Günahkarlara müjde ver ve sýd-dýklarý da korkut” diye vahyetmiþtir. Hz. Davud: “Ya Rabbi! Günahkarlarý ne ile müjdeleyeyim ve sýddýklarý da ne ile korkutayým?” diye sorunca, Allah-u Zülcelal þöyle buyurmuþtur: “Günahkarlara müjde ver ki, ne kadar büyük olursa olsun hiçbir günah benim affediciliðim karþýsýnda önemli deðildir. Sýddýklarý da korkut ki, amellerine güvenmesinler. Çünkü benim adalet ölçülerine göre hesaba çektiðim herkes kesinlikle mahvolur.” Ebu Hureyre (R.A)’den rivayetle Hz. Peygamber (S.A.V) þöyle buyurmuþtur: “Eðer mü’min, Allah katýnda azabýn ne kadar aðýr olduðunu bilse hiç kimse cenneti umamazdý. Buna karþýlýk eðer kafir Allah katýndaki rahmetin ne kadar bol olduðunu bilse hiç kimse O’nun rahmetinden ümit kesmezdi.” (Buhari, Müslim Tirmizi)
Hz. Peygamber (S.A.V) þöyle buyurmuþtur: “Bir adam cehenneme atýlýr ve orada bin sene durmaksýzýn: “Ya Hannan, Ya Mennan” diye yalvarýr. Bunun üzerine Allah-u Teala meleklerine: “Onu çýkarýp getirin” der. Adam çýkarýlýp getirilir. Allah-u Teala ona: “Bu senin hak ettiðin cezadýr, biz sana zulmetmedik.” der ve geri götürülmesini emreder. Adam götürülürken hep dönüp arkaya bakar. Allah-u Teala: “Niye dönüp bakýyorsun?” diye sorar. Adam: “Beni cehennemden çýkardýðýn zaman bir daha oraya iade etmeyeceðini ümit etmiþtim.” der. Allah-u Teala, meleklere: “Mademki bu böyle ümit etmiþtir, on cehenneme deðil cennete götürün.” diye emir verir. (Ýbn Ebi’d-Dünya)
Ýsrail oðullarý döneminde bir abid, bir adama vaaz eder ve onu günahlardan çekmeye çalýþýrdý. Fakat adam onu dinleyecek yerde her seferinde: “Beni Rabbimin merhametine býrak!” derdi. Sonunda abid kýzdý ve ona: “Allah sana merhamet etmeyecektir.” dedi. Allah-u Teala, abidin kendi hesabýna konuþmasýndan hoþlanmadý ve: “Benim merhametimi kullarýmdan esirgeyen kimdir?” diyerek merhametini ümit eden adamý affetti, abidi de bu sözünden dolayý cezalandýrdý.” (Ebu Davud)
Anlatýldýðýna göre, Ebu Umame el-Bahili’nin Þam’da bir komþusu vardý. O zatýn da hayatýný kötü fiillerle geçirmekte olan yiðeni vardý. Nihayet bir gün yiyeni ölüm döþeðine düþtü. O zaman amcasý: “Ey Evkadým! Ýyi bil ki ben seni günahlardan nehyetmiþtim de sen benim nasihatýmý dinlememiþtin.” dedi. Ölmek üzere olan zat amcasýna: “Ey Amca! Allah-u Teala beni anneme teslim etmiþ olsa annem bana nasýl bir muamele de bulunur ve beni nasýl karþýlardý?” diye sordu. O da: “Annen seni elbette cennete sokar.” diye cevap verdi. Bunun üzerine yiðeni: “Allah-u Teala bana annemden bana daha merhametlidir.” dedi. Nihayet yiðen ölüp defnedilirken amcasý onun kabrine indi. Sonra korkarak bir çýðlýk attý. Bunun üzerine oradakiler: “Sana ne oldu ki korkarak baðýrdýn?” diye sordular. O zat da: “Kabir geniþlemiþ ve nur ile dolmuþ olduðunu gördüm.” dedi.
Süfyan-ý Sevri þöyle demiþtir: “Ahirette hesabýmýn Allah-u Teala yerine anne ve babama býrakýlmasýný bile istemem. Çünkü Allah-u Teala bana anne ve babamdan daha merhametlidir.”
Gerçekten Allah-u Zülcelal’in merhameti ne bir annenin ne de bir babanýn evladýna gösterdiði merha-mete benzemez. O’nun kullarýna gösterdiði merhamet, kullarýn birbirine gösterdiði merhametten kat kat fazladýr. Enes (R.A)’den rivayetle Hz. Peygamber (S.A.V) þöyle buyurmuþtur: “Allah-u Teala buyurdu ki: Ey Ademoðlu! Bana dua ettiðin, benden umduðun sürece aldýrmam, sende olan hatalarý affederim. Ey Ademoðlu! Günahlarýn gök bulutlarýna ulaþsa bile af dilediðinde günahlarýný baðýþlarým. Ey Ademoðlu! Bana þirk koþmaksýzýn yer dolusu hatalarla gelip huzuruma çýksan, sana yer dolusu maðfiretle gelirim.” (Tirmizi)
Ebu Hureyre (R.A)’den rivayetle Hz. Peygamber (S.A.V) þöyle buyurmuþtur: “Bir kul günah iþler ve: “Allah’ým! Benim günahýmý baðýþla!” der. Allahu-u Teala da: “Kulum günah iþledi, kendisini hem affedecek hem de sorumlu tutacak bir Rabbinin bulunduðunu bildi.” buyurur. Kul dönüp tekrar günah iþler ve: “Allah’ým! Beni baðýþla!” der. Allah-u Teala da: “Kulum günah iþledi, hem affedecek hem de sorumlu tutacak bir Rabbinin bulunduðunu bildi.” Der. Kul tekrar dönüp günah iþler ve: “Rabbim! Günahýmý baðýþla!” der. Allah-u Teala da: “kulum günah iþledi, affedecek ya da sorumlu tutacak bir Rabbinin bulunduðunu bildi. Haydi istediðini yap! Ben seni baðýþladým.” buyurur.” (Buhari, Müslim)
Cündeb (R.A)’den rivayetle Hz. Peygamber (S.A.V) þöyle buyurmuþtur: “Bir adam dedi ki; “Vi Allah falan adamý baðýþlamaz.” Allah-u Teala da þöyle buyurdu: “Kimdir falaný affetmeyeceðime dair yemin eden kiþi? Ey kiþi! Þunu bil ki ben onu baðýþladým, senin amelini ise boþa çýkarýp heder ettim.” (Müslim) Þunu da unutmamak lazýmdýr ki, Allah-u Zülcelal hiçbir gölgenin olmadýðý kýyamet gününde yedi sýnýf insaný kendi gölgesinde gölgeleyecektir.
Ebu Hureyre (R.A) þöyle anlatmýþtýr: "Resûlullah (S.A.V) buyurdular ki: "Yedi kiþi var, Allah onlarý hiçbir gölgenin olmadýðý kýyamet gününde kendi gölgesinde gölgeler:
1-) Adil imam,
2-) Allah'a ibadet içinde yetiþen genç,
3-) Tekrar dönünceye kadar kalbi mescide baðlý olan kimse,
4-) Allah için birbirlerini seven, Allah rýzasý için biraraya gelip, Allah rýzasý için ayrýlan iki kiþi,
5-) Güzel ve makam sahibi bir kadýn tarafýndan davet edildiði halde: "Ben Allah'tan korkarým" deyip icabet etmeyen kimse,
6-) Sað eliyle verdiðini sol eli görmeyecek kadar gizli bir þekilde sadaka veren kimse,
12-13-2007, 22:47
Allah Kullarına Merhamet Edendir
i Allah falan adamý baðýþlamaz.” Allah-u Teala da þöyle buyurdu: “Kimdir falaný affetmeyeceðime dair yemin eden kiþi? Ey kiþi! Þunu bil ki ben onu baðýþladým, senin amelini ise boþa çýkarýp heder ettim.” (Müslim) Þunu da unutmamak lazýmdýr ki, Allah-u Zülcelal hiçbir gölgenin olmadýðý kýyamet gününde yedi sýnýf insaný kendi gölgesinde gölgeleyecektir.
Düzenli Mod
