...KIRILDIM BİR KERE...


Camdan yapılmayım,
Kırıldım bir kere,
Zor bir araya getirdim parçalarımı,
Tahtaların aralarına giren küçük kırıkları
Gözyaşlarımla ıslattığım parmak uçlarımla topladım
Halının tüylerine dek uçan cam kırıklarını ararken
Yüzümün düşlerle dokunmuş desenleriyle bakıştım
Anıların üzerine basmadan,kanatmadan kendini
Yarım yansımalarınla yüzleşmeden iri cam parçalarında
Kendini yeniden bir araya getirmek
Yapıştırmak kırıkları yerine
Sandığın kadar kolay değil!


Benim doğallığımın yerine
O kırıklıktan sonra işte bu yapaylık oturdu
Anla artık
Yapıştırarak oluşturdum kendimi yeniden
Bu yüzden kaldıramam ikinci bir kırılmayı
Sen hiçbir şeyi ikinci kez yapıştırmayı denedin mi?
Tutmaz..
İki kıyı tüm girinti ve çıkıntılarıyla tamamlamaz birbirini


Bir daha olursa
Olursa bir daha kırıklık
Daha keskin,daha tutulmaz,daha kesici olurum
Tene değen her parçam keser kanatır
Ki anlasana
Kırılıp dağıldığımı unuttukları an
Gittikçe büyüyen bir tehlike olurum
Sakın!
Sakın,durduğum şu zaman ve yer içinde
Dengemi bozacak kadar ağır dokunma bana
Sakın beni bir daha düşürme..