İnsan oğlu yaradıldığı ilk günden bu ana kadar gerçek sevgiyi aramış durmuş ama nedense bulduğu zamanda kıymetini bilememiş, sahipken değerinin farkına bile varamamış.
Bu kadar basit mi sevgi? Aşk kıymetsiz bir şey mi? Neden diye soruyorum neden bu kadar ucuzladı sevgiler.
Kainatta her şeyin özünde temelinde sevgi var. O kadar mükemmel bir şekilde hareket ediyor ki ahenkle aralarındaki uyum göz kamaştırıyor. Gök yüzüne bakıyoruz yıldızlar, gezegenler, güneş ve ay ne kadar da uyum içerisindeler. Yaradan`ın sözünden çıkmadan her an itaat ediyorlar. Hiç güneşin artık ışık, ısı vermeyeceğim dediği olmuşmudur. "Yeter artık bıktım benden bu kadar" demiş midir. Ay artık geceyi aydınlatıp, süslemek istemiyorum demişmidir.Yıldızlar eşsiz güzelikleri ile aralarında rekabet yaşamışlar mıdır. Ne güneş, ne ay ne de yıldızlar; Yaradan`ın emrinden bir an bile çıkmadılar, karşı gelmediler.
Yeryüzüne dönüp baktığımızda yine mükemmel bir uyum içerisinde olduklarını görürüz.Mevsimler birbirini takip etmekte, gece gündüzle uyum içerisinde. Her mevsimin ayrı ayrı güzellikleri var.
İlkbahar:
Hepimizin içi kıpır kıpır. Hayata yaşamaya daha farklı bir gözle bakıyoruz. Herşeyi tozpembe görüyoruz. İçimizi mutluluk kaplıyor. Herşeyi güzel görmeye başlıyoruz. Baharda ağaçlar çiçek açıyor, rengarenk cıvıl cıvıl her taraf. Kuşlar daha bir farklı ötüyor sanki. Hele o birbirinden güzel çiçekler kokularıyla, güzellikleriyle adeta büyülüyorlar hepimizi.
Sonbahar:
Artık etrafımızda sararan yapraklar var. Ve içimizi biraz hüzün kaplasada sonbaharında kendine özgü bir güzelliği vardır. Sarının tüm tonları gözlerimizi okşuyor. Esen rüzgarla bir bir dökülen yapraklar sanki bize ömrümüzden giden her bir günü hatırlatıyor lisan-ı halleriyle.
Kış:
Her taraf bembeyaz. Dağlar karla kaplı. Ağaçlar beyaz gelinlik giymiş gibi adeta. Hava soğuk belki ama kış da ayrı bir güzellikte. Artık çiçekler solmuş, ağaçlar yapraklarını dökmüş olabilir ama biliriz ki bu kışın ardından bahar ve yaz gelecek. Allah`ın "kün fe`yekûn" emriyle canlanacak ağaçlar yeniden. Yeşil libaslarını giyecekler. Çiçekler tekrar etrafa rayihalar dağıtacaklar.
İşte bütün bu nizamı intizamı düşününce neden biz insanlar uyum içerisinde değiliz. Neden birbirimize değer vermiyor, hor görüp dışlayıp ezmeye çalışıyoruz. Ne olurdu sanki biz de karşılıksız sevebilseydik. Hiçbir çıkar gözetmeden, beklentisiz, hesapsız verdiğimiz sözlerin arkasında durabilseydik. Bu kadar kolay silip atmasaydık kalbimizden duyguları. Kıymasaydık sevdiklerimize. Gönül evinde açan gülleri hunharca koparıp atmasaydık aksine sulasaydık solmasınlar diye. Ucuz olmamalı diye düşünüyorum sevgi. İnsan sevdiğini yere göğe sığdıramaz. En güzel sözlerle hitap etmek ister. Onun hakkında kötü hiçbirşey düşünmez. Yakıştıramaz çünkü sevdiğine. Güle benzetir bazen. Öyle görür çünkü değer verir. Artık dünyada tek o vardır seven için. Gözü başka birşey görmez. Herşey sevdiğini hatırlatır insana. Nereye baksa ondan izler bulur. Dinlediği her şarkıda, türkü de hep o vardır. Bir serçenin kalp atışları gibi küt küt atar kalpler.
Sonra sonrası ufak tefek şeyler gözünde büyütür insanlar. Karşılıklı konuşup halletmek yerine kırgınlıklar başlar. Gurur başlar. Araya mesafe koyulur. Ve artık soğuk rüzgarlar esmektedir. Ve hep karşıdaki adım atsın diye beklenir bir ömür beklemekle geçer.
Neden ilk adımı biz atmıyoruz?

alıntıdır

---