Artık Seviyorum İstanbul'u

**Kamer** · 12-22-2007, 08:58 PM

Gözümden, bir şekilde, ha düştü ha düşecek iki damla yaş için bile en çetin pazarlıkları yapan ve o damlanın sadece birisini, en pahalısından dâhi satmayan aklım, konu İstanbul’a kayınca, sanki yitip gitmiş bir sevgiliye duyulan hasrete çeviriyor içimdeki karışıklığı..
Sanki ben değil mişim gibi İstanbul’a kızan.. Onlarca kez ondan bıkan.. Ve ona küsen…
Ya bu bir delilik, ya da ben aklımı kaçırıyorum şimdilerde..
Hâlâ kendimdeyim sanıyorum. Ben kendimi biliyorum, kardeşim! Ben İstanbul’u seviyorum. Neden ve nasıl oldu bilmiyorum ama seviyorum işte!

Ama sadece ben değilim ki onun sevdalısı.

"Sana dün bir tepeden baktım Aziz İstanbul
Görmedim, gezmediğim, sevmediğim hiç bir yer
Ömrüm oldukça gönül tahtıma keyfince kurul
Sade bir semtini sevmek bile, bir ömre değer…"

Hani her şey aşığa sevgiliyi hatırlatır ya.. ‘Ud ’un, ‘kanun’un tellerine vurulunca duyuyorum nefesini. Sanki "Gel! Gel!" diye çağırıyor da beni, gidemeyişimden mahcup olmuşken yeteri kadar, bir de üstüne…
Bir gün Harem’den Sirkeci’ye geçerken vapurla, nasıl olduysa kendimi İstanbul’a kaptırmaktan alamadım, ona karşı koyamadım. "Ya Râb!", dedim. "Beni bu dünyanın cennetine koydun ama ben asıl cennetine de müştakım. Sakın bana, "Sen hakkını aldın İstanbul’dan! Yürü öteye!", deme! -Gerisi bana kalsın!-
Hiç vermeden, hep bir şeyler isteyen -Sen beni, benden de iyi bilirsin.- şu kulun var ya.. Yine iki büklüm kırılmadan, arsız ve hayâsızca ister; hatta kovsan huzurundan döner gelir, yine ister:
- Râbbim, beni burada üzmedin hiç, orada da üzme! Sen’in şehrin bu ve sadece Sen’in bana verdiklerinle güzel.. Şu gözümün gördüğüyle.. Sevmeyi verdin ya bana.. Sen’den bana gelenlerle güzel..
Ya ’sevmek’i vermeseydin?

alinti

12-22-2007, 08:58 PM	#1 (permalink)
Üye Bilgileri Kamer Üye Giriş: Jan 2007 Şehir : Belirtilmedi Yaş: 22 Mesaj: 78 Konuları: 7 Thanks: 33 Toplam 3 Konusuna 4 Teşekkür Edilmiştir Rep Gücü: 11 Rep Puanı : 914 Rep Seviyesi:	Artık Seviyorum İstanbul'u Gözümden, bir şekilde, ha düştü ha düşecek iki damla yaş için bile en çetin pazarlıkları yapan ve o damlanın sadece birisini, en pahalısından dâhi satmayan aklım, konu İstanbul’a kayınca, sanki yitip gitmiş bir sevgiliye duyulan hasrete çeviriyor içimdeki karışıklığı.. Sanki ben değil mişim gibi İstanbul’a kızan.. Onlarca kez ondan bıkan.. Ve ona küsen… Ya bu bir delilik, ya da ben aklımı kaçırıyorum şimdilerde.. Hâlâ kendimdeyim sanıyorum. Ben kendimi biliyorum, kardeşim! Ben İstanbul’u seviyorum. Neden ve nasıl oldu bilmiyorum ama seviyorum işte! Ama sadece ben değilim ki onun sevdalısı. "Sana dün bir tepeden baktım Aziz İstanbul Görmedim, gezmediğim, sevmediğim hiç bir yer Ömrüm oldukça gönül tahtıma keyfince kurul Sade bir semtini sevmek bile, bir ömre değer…" Hani her şey aşığa sevgiliyi hatırlatır ya.. ‘Ud ’un, ‘kanun’un tellerine vurulunca duyuyorum nefesini. Sanki "Gel! Gel!" diye çağırıyor da beni, gidemeyişimden mahcup olmuşken yeteri kadar, bir de üstüne… Bir gün Harem’den Sirkeci’ye geçerken vapurla, nasıl olduysa kendimi İstanbul’a kaptırmaktan alamadım, ona karşı koyamadım. "Ya Râb!", dedim. "Beni bu dünyanın cennetine koydun ama ben asıl cennetine de müştakım. Sakın bana, "Sen hakkını aldın İstanbul’dan! Yürü öteye!", deme! -Gerisi bana kalsın!- Hiç vermeden, hep bir şeyler isteyen -Sen beni, benden de iyi bilirsin.- şu kulun var ya.. Yine iki büklüm kırılmadan, arsız ve hayâsızca ister; hatta kovsan huzurundan döner gelir, yine ister: - Râbbim, beni burada üzmedin hiç, orada da üzme! Sen’in şehrin bu ve sadece Sen’in bana verdiklerinle güzel.. Şu gözümün gördüğüyle.. Sevmeyi verdin ya bana.. Sen’den bana gelenlerle güzel.. Ya ’sevmek’i vermeseydin? alinti Sen ´ben´ olabilseydin de, ben´deki sen´i görseydin… Sen ´sen´ olabilseydin de, ben´deki sen´i hak etseydin !

Konu Araçları
Yazıcı Çıktısını Göster Sayfayı E-posta ile Yolla
Görünüm Modları
Düzenli Mod Karışık Moda Geç Konu Moduna Geç

Şu an bu konuyu görüntüleyen kullanıcı sayısı: 1 (0 üye ve 1 misafir)