---

*Aşk...
*Üç harften oluşan, kısacık bir sözcük dilimizde... Bu denli kısa olup da,
söylendiğinde, okunduğunda ya da duyulduğunda insanın dikkatini çeken,
içinde bir şeyleri kıpırdatan... Bu denli kısa olup da, uğrunda ölünen,
öldürülen, kişiyi yemeden içmeden kesen ya da deli olunan bir durumu anlatan
kaç sözcük vardır ki... Eğer aşk, salt bir sözcük olsaydı; yaşanan bir
gerçekliğe delalet etmeseydi, bu kadar bizi ilgilendiren ve etkili bir
kavram olabilir miydi ki...
Aşk… ?
Yanıtına sığındığımız bir soru daha…


Aşk her toplumda vardır ama yaşanış renkleri farklıdır. Bunların renklerini
birbirinden ayıran ise, bireylerin içerisinde yaşadığı toplumsal, kültürel
koşullar, bireylerin yetişme tarzları ve çocukluk yaşantıları, kişilik
özellikleri, değerleri ve tercihleridir.


Tarihsel ve güncel anlamda, aşkın yüzlerce, binlerce tanımı yapılmıştır ve
gelecekte de yenileri eklenecektir bunlara. Keza yine aşkı konu alan
binlerle ifade edilecek şiirler, öyküler, romanlar yazılmış; oyunlar
sahnelenmiş, türküler yakılmış, şarkılar söylenmiştir. Ressamlar, ellerinde
fırçaları ve paletlerindeki renklerle, tuvale aksettirmeye yeltenmişlerdir
onu.


Aşk, yalnızca sanatın ve edebiyatın farklı alanlarında değil, felsefede de
işlenmiştir. Filozofların bazıları aşk'ı bir varlık olarak ele alıp, "aşk
nedir" sorusunu yanıtlamaya, onun neliğini ortaya koymaya ve belirlemeye
girişmişlerdir. Bunlardan bazıları makaleler yazmış, bazıları daha kapsamlı
çalışmalar yapmıştır. Schopenhauer'in Aşkın Metafiziği, Afşar Timuçin'in
Aşkın Diyalektiği, yine yaklaşık olarak aynı kapsamda değerlendirilebilecek
olan Alain Finkielkraut'un Sevginin Bilgeliği, Herbert Marcuse'un Eros ve
Uygarlık, Erich From'un Sevme Sanatı, bu çalışmalardan bazı örnekler olarak
sayılabilir.


Bunların yanısıra, bilim alanından da, özellikle psikolog ve psikiyatristler
aşk üzerine çalışmalar yapıp eserler ortaya koymuştur.


İster bilimsel, ister sanatsal, isterse felsefi anlamda ele alınsın, aşkı
bir varlık, bir olgu olarak gören ve belirlemeye yönelen her girişimin
temelinde, buna girişen bireyin, kendi öznel, deneyimleri ya da
deneyimsizlikleri; anlamlandırmaları, yanılsamaları, hayalleri; içerisinde
yaşadığı koşullardaki tercihlerini hem kendisi hem de diğerleri nezdinde
meşrulaştırma çabaları vardır. Bu çaba, kendilerinin, yani öznelliklerinin
paranteze alındığı, hatta, sanki hiç yokmuş gibi algılanmasına olanak veren
genelleşen belirleme ve önermelerde bulur ifadesini... Yapılan tanımlarda
daha da belirgindir bu özellik... Bundan dolayı yapılan her genelleme
öznelliği aşma yada gizleme çabasıdır. Çünkü bilinmesini, sorgulanmasını,
alenileşmesini istemez kendi yaşantısının...
Örneğin;
"Aşk şiddettir."
"Aşk tutkudur."
"Aşk iradedir."
"Aşk iradesizliktir."
"Aşk uysallıktır."
"Aşk sahibine yaltaklanmaktır."
"Aşk kediliktir."
"Aşk ihanettir."
"Aşk köpekliktir."
"Aşk sadakattir."
…
Tanımlarının her birinde gizlenen bireysel yaşantılar ve bunlara dayanan
öznel anlamlandırmalar vardır. Ancak tanımın genelliğinden dolayı, bunları
okuyanlar, bu tanımları verenlerin/yapanların bireyselliğini düşünmez
bile... Oysa bu tanımlar, gerçekliğini esas olarak, tanımı yapanın, adına
"aşk" dediği ilişkide bulur. Daha ötesinde değil... Acaba yaşanan gerçek bir
aşk mıydı? Okuyan bilebilir mi ki bunu...


Aşk'ı varolana aşkın kılmaya çalışmanın anlamı da gereği de yoktur. Aşk
metafizik bir şey olmadığı gibi, herhangi, sıradan denilebilecek bir şey de
değildir.


*Aşk ilişkidir*


Ne var ki her aşk, karşılıklı yaşanan gerçek bir ilişkiye dayanmadığı gibi,
her ilişki de aşk değildir. Adına aşk denilen ilişki, diğer tüm insan
ilişkilerinden farklıdır. Hem öznesi ve özne/nesnesi hem de yaşanışı
açısından...


Aşk ilişkidir' önermesi, "nedir" sorusuna genel bir yanıt olsa da, kendi
başına açıklayıcı değil elbette. Bundan dolayı sorular sormak gerek yükleme.
Aşk nasıl bir ilişkidir? Aşk neden bir ilişkidir? Bu ilişkiyi diğer insan
ilişkilerinden ayırıcı ve ayrıcalıklı kılan nedir? Soruları çoğaltmak mümkün
ama, gerek yok şimdilik...


Aşk, düşünsel, duygusal, bedensel boyutuyla, öznenin özne/nesnesini bütünsel
anlamda fethetme ve onun tarafından fethedilme isteğine dayanan bir
ilişkidir. Öznenin, özne/nesnesiyle buluşamadığı ya da özne/nesnenin
idealleştirildiği yerde, gerçek, yaşanan bir aşk yoktur. Ki "platonik aşk"
denilen ve giderek hastalıklı bir hal alan bu durumda gerçek bir aşktan
değil, saplantılı bir bilinç halinden söz edilebilir yalnızca... Çünkü
ortada ilişki yoktur. İlişkinin olmadığı yerde de aşk...


İnsanın hem en güçlü, hem de en zayıf olduğu ilişkidir aşk... Çünkü
çırılçıplak yaşanır; düşünsel, duygusal ve bedensel boyutuyla... Teklifsiz,
beklentisiz, çıkarsız ve ikircimsiz yaşanır. Ki orada, ne bir gonca gülün
gölgesine yer vardır ne de bir kuş kanadının...


Eğer bunlar, "acaba", "ama", "ancak" gibi sözcüklerle peydah olursa bir
ilişkide, biline ki aşk sırra kadem basmıştır çoktan... Ve onun adı artık
aşktan başka her şey olabilir... Ama asla aşk olamaz.


--
Sefil düşünceler ve küçüklükler arasında kaybolup, hayattaki büyük sırrı
çözemedik, soru da cevapsız ve acımasız kalakaldı: Nasıl yaşadın, neden öyle
yaşadın, neyi yapabilecekken yapmadın, başka bir yol başka bir anlam
arıyordun, yanlış zilleri, yanlış kapıları çaldın, yanlış yollara saptın,
yanlış insanları sevdin, yanlış yataklarda uyudun, yanlış evlerde yaşadın.
Neden hayal ettiklerini, düşündüklerini bu kadar küçümsüyorsun

saolasın güzeldi..............

.


Minik uykusuzluklar...
Bedene zarardır belki ama ruha ilaç gibi gelirler.
Tam zamanında zihni açar, vicdanı onarır, bastırılmış arzularla hesaplaşılır.

saol emeğine sağlık güseldi

süperr eline saglikk ;)

sizlerde saolun

eLine sağLıq hariqa..

Olgunluk , bambaşka ...

Legends never die , they just sleep so long ...