70li yıllarda aşk

**Düş'ünce** · 07-29-2008, 14:13

Söylenememiş iki sözcük yüzünden heba olup gitmiş aşkların mezarlığıdır 70’ler…

Oysa bugün aynı iki sözcüğün enflasyonundan tıklım tıkış, aşkın kabristanı…

Sevda uğruna dünyayı yıkacak kadar cüretkar, ama iş, o sevdayı itiraf etmeye gelince dünyası yıkılan çocuklardık.

O yüzden çoğumuz sevgimizi hayat boyu “sinede bir yare” gibi sakladık. İlk yavuklumuzla hiç uyuyamadıysak da hep onun hayaliyle sabahladık.

Ve o aşklar, bir türlü vuslata erip hakkıyla yaşanamadığından, eskimeyip her daim taze kaldılar.

* * *

Kaç kırık aynada ilan-ı aşk provalarımızın izi vardır kimbilir; kaç lise kitabı, kurutulmuş güllerimizin döşeğidir.

Kaç park bankında, kaç yaz kampında mahcup “arkadaşlık” tekliflerimizin ergen sesi gizlidir.

Kaç plağın kapağında, kaç hatıra defterinin “kalbin kadar temiz sayfalarında” anlaşılmayı bekleyen imalı mısralarımız vardır.

Hele mektuplar!

Bizler ki son nesliyiz mektup denilen itirafnamenin… kaç mektup “Gece ve Müzik” eşliğinde karalanmış, kaçı “Örnek Aşk Mektupları” kitabından ya da cep fotoromanından araklanmış, kaçı gizlice yavuklu cebine saklanmış ve ümitle cevap kollanmıştır.

* * *

“Aşk” demek cüretti zaten; “arkadaş”tık biz… “O en güzel, o en sıcak duygu”ydu çünkü…

“Çıkma” değil, hele “yatma” hiç değil, “konuşma” teklif edilirdi en kabadayısı…

“Konuşma” teklifi bile “Arkadaş kalalım” diye reddedilirdi.

Arkadaşlık, o kadar değerliydi.

Bir kez söz verildi mi de, o söz, illa ki “kıyamete kadar” giden bir yemindi.

Elele tutuşmaya cüret edebilenler uzun kır yürüyüşlerinde uzun uzun susarlardı. Şiirler, şarkılar derdi, onların diyemediğini…

Devrimciler “En güzel günlerimiz/ henüz yaşamadıklarımız”ı okurdu Nazım Usta’dan; lümpenler “Biz görmesek de görecekler var/ bitecek dertlerimiz”i söylerdi Orhan Baba’dan…

Umut, katığıydı yarın düşlerinin…
Ve “ben” demek ayıptı, “biz” varken…

(Can Dündar'dan araklanıp özetlenmiştir)

**uMuT_GüNeŞi^^** · 07-29-2008, 15:58

çok güzel bir yazıydı

Bir kez söz verildi mi de, o söz, illa ki “kıyamete kadar” giden bir yemindi

teşekkürler...

**NoiRo** · 07-29-2008, 23:08

Alıntı:

Bir kez söz verildi mi de, o söz, illa ki “kıyamete kadar” giden bir yemindi

eskiden(di)...

**PeNeLoPe** · 07-30-2008, 17:44

Alıntı:

Düş'ünce tarafından gönderildi

Bir kez söz verildi mi de, o söz, illa ki “kıyamete kadar” giden bir yemindi.

Bende burasını alıntılamadan geçemedim. Şimdilerde yeminler bile oyuncak edilmiş gördük yani =)

07-29-2008, 14:13	#1 (permalink)
Üye Bilgileri Düş'ünce Besiktas JK Giriş: Jul 2006 Şehir : İstanbul Yaş: 19 Mesaj: 5,290 Blog Başlıkları: 2 Rep Gücü: 1467 Rep Puanı : 145984 Rep Seviyesi:	70li yıllarda aşk Söylenememiş iki sözcük yüzünden heba olup gitmiş aşkların mezarlığıdır 70’ler… Oysa bugün aynı iki sözcüğün enflasyonundan tıklım tıkış, aşkın kabristanı… Sevda uğruna dünyayı yıkacak kadar cüretkar, ama iş, o sevdayı itiraf etmeye gelince dünyası yıkılan çocuklardık. O yüzden çoğumuz sevgimizi hayat boyu “sinede bir yare” gibi sakladık. İlk yavuklumuzla hiç uyuyamadıysak da hep onun hayaliyle sabahladık. Ve o aşklar, bir türlü vuslata erip hakkıyla yaşanamadığından, eskimeyip her daim taze kaldılar. * * * Kaç kırık aynada ilan-ı aşk provalarımızın izi vardır kimbilir; kaç lise kitabı, kurutulmuş güllerimizin döşeğidir. Kaç park bankında, kaç yaz kampında mahcup “arkadaşlık” tekliflerimizin ergen sesi gizlidir. Kaç plağın kapağında, kaç hatıra defterinin “kalbin kadar temiz sayfalarında” anlaşılmayı bekleyen imalı mısralarımız vardır. Hele mektuplar! Bizler ki son nesliyiz mektup denilen itirafnamenin… kaç mektup “Gece ve Müzik” eşliğinde karalanmış, kaçı “Örnek Aşk Mektupları” kitabından ya da cep fotoromanından araklanmış, kaçı gizlice yavuklu cebine saklanmış ve ümitle cevap kollanmıştır. * * * “Aşk” demek cüretti zaten; “arkadaş”tık biz… “O en güzel, o en sıcak duygu”ydu çünkü… “Çıkma” değil, hele “yatma” hiç değil, “konuşma” teklif edilirdi en kabadayısı… “Konuşma” teklifi bile “Arkadaş kalalım” diye reddedilirdi. Arkadaşlık, o kadar değerliydi. Bir kez söz verildi mi de, o söz, illa ki “kıyamete kadar” giden bir yemindi. Elele tutuşmaya cüret edebilenler uzun kır yürüyüşlerinde uzun uzun susarlardı. Şiirler, şarkılar derdi, onların diyemediğini… Devrimciler “En güzel günlerimiz/ henüz yaşamadıklarımız”ı okurdu Nazım Usta’dan; lümpenler “Biz görmesek de görecekler var/ bitecek dertlerimiz”i söylerdi Orhan Baba’dan… Umut, katığıydı yarın düşlerinin… Ve “ben” demek ayıptı, “biz” varken… (Can Dündar'dan araklanıp özetlenmiştir) Düş sokağında yaşardı Renkli cıvıl cıvıl düşler Ve sakinleriydik bu sokağın Düşler,birikmiş sevgilerimizdi Son kibrit cöpüm gibi sakladim seni.. rüzgarsizdi hava,tiryakiydim üstelik yakmadim seni..

07-29-2008, 15:58	#2 (permalink)
Üye Bilgileri uMuT_GüNeŞi^^ ●..güℓüмѕєуιѕιм..● Giriş: Nov 2006 Şehir : Antalya Mesaj: 20,513 Blog Başlıkları: 56 Rep Gücü: 1132 Rep Puanı : 110904 Rep Seviyesi:	çok güzel bir yazıydı Bir kez söz verildi mi de, o söz, illa ki “kıyamete kadar” giden bir yemindi teşekkürler... *Önümdüş,Arkam aşk,Sağım acı,Solum sevda…* Bulsaydım kendimi, sobelicektim bu defa!!

Konu Araçları
Yazıcı Çıktısını Göster Sayfayı E-posta ile Yolla
Görünüm Modları
Düzenli Mod Karışık Moda Geç Konu Moduna Geç

Şu an bu konuyu görüntüleyen kullanıcı sayısı: 1 (0 üye ve 1 misafir)