acaip duygulandım arkadaşlar benim çocukluğum annemi ve babamı özlemek,hala yenge teyze nin işlerine yardım etmek istemesende o ufacık ellerinin ne kadar gücü yeterse,ve bunların çocuklarına bakmak hepsinin çocuklarına bakıcılık yapmak ben daha çocuktum çocuk avutuyordum,ilk okul 4. sınıftan kız çocuğu okumaz denilerek alınmak ve aylarca okul için gözyaşları dökmek,babanın yanında anneni annenin yanında babana hasret kalmak,babanın verdiği harçlığı üvey annenin elinden alması,babandan değil baban annen bir fiske vurmaz ama onlardan başka herkesten dayak yemek ve onlara söyleyememek korkudan,kuzenlerine hep vay be bende onun gibi olsam keşke demek,bayramlarda bayramlık kıyafetinin olmaması,bayramlarda ağlamak,elini öpeceğin bi annen yada babanın olmaması,10 yaşında sokağın oyunun yasaklanması amcan tarafından kız çocuğu dışarı fazla çıkmaz oyun oynamaz,dursun evde ev ve el işleri öğret buna denilmesi üvey anneye,bulaşıkları ii yıkamadım diye dayak yemem,el işini yapamıyorum diye kafama inen yumruklar,geceleri hep dua etmek al canımı allahım diye,daha sayamadığım birsürü şey ben çocukluk nedir bilmem ama allahıma çok şükür hala yıkılmadım ayaktayım kendi hayatım için hala savaş veriyorum ve hala bazı acılar çekiyorum ama çok şükür diyorum yinede...başınızı şişirdim belki ama kusura bakmayın çok duygulandım bu saydıklarınızın bir tanesini bile yapamadım yaptırmadılar
