Mühürlü Dudağımın Sana Ait Yanı...
…şimdi hala istiyorsak ikimiz de, kendi kalabalığımızda kaybolabiliriz!
…şimdi hala istiyorsak ikimiz de,
kendi kalabalığımızda kaybolabiliriz!
Yeniden yabancısıyım ezbere bildiğim senin
Beşinci mevsimde bitti diye bu düş
Takvimden kovulmuş bir tarihe gömüldük…
Kışa emanet yaz düşleri
Yağmur yağdı mı silinir yüzündeki çizgiler
Paslanır gider kış güneşi sabahlarında nemli kalan seviler…
Umarım biter bu yılgın sancı,
Umarım biter…
Sus! Vakitsiz yağmur getirir gözlerime kelimelerin
Islak gözlerimden izleme kayıp gidişini,
Yok oluşunu ikimizin…
Avuçlarımızdan sızan hiçlikle
Şimdi tutabiliriz kollarından yetim sahipsizliğimizin…
Dinle! Suskunluğumuzla paylaştık sandığımız sessizlik bu.
Şimdi çekiyor bizi en dibe…
Ne çok aldanmışız birbirimize,
Aynı sessizliği hiç mi paylaşmadık yoksa seninle?
Mühürlü dudağımın sana ait yanı…
Ölüler diriliyorsa şayet
O vakit yüzleşiriz biz de…
İnsan içine karışıyorum,herkes gibi görünmeye çalışıyorum... Hüzünleri,özlemleri gözyaşlarımı, aldanışlarımı ve düş kırıklarımı saklıyorum kimsenin bilmediği yerlere... Unutmasam da unutmuş gibi yapıyorum... Ve yine suspus oluyorum... Bilsin istemiyorum kimse içimde “keşkeler” ile başlayan isyanlar olduğunu. Anlasınlar istemiyorum,görsünler istemiyorum acılarımı...
|