Yorumla.Net - Yalnız Mesajı Göster

**kavanoz** · 05-08-2008, 10:15 PM

Durakta beklerken.
“Nereye gidiyoruz anne?”
“Galiba evimize.”
“Ne zaman geldik bu durağa? Hiç hatırlamıyorum.”
“Ben de hatırlamıyorum.”
“Burası çok soğuk.”
“Sana hırkamı vereyim. Al, giy.”
“Babam nerede?”
“O bizimle gelmedi sanırım.”
“Anne bak,durağın tepesinde bir saat var.”
“Evet, haklısın. Saat kaçmış, bir bakalım. İyi ama bu saat 22:15'te durmuş.”
“Benim kolumda da saat var, ona baksana.”
“Çok ilginç, senin saatin de 22:15'te durmuş. Bir de kendi saatime bakayım. Hımm… Benimki çalışıyor. Saat 22:05. Anlaşılan senin saatin ve durağın saati ileri gitmiş ve durmuş.”
“Burası beni korkutuyor.”
“Korkma, ben yanındayım.”
“Otobüs gelince mi evimize gideceğiz?”
“Evet.”
“Onu beklemek zorunda mıyız? Yürüyerek gitsek olmaz mı?”
“Buraları pek fazla bilmiyorum, kaybolabiliriz.”

Ve ileriden otobüsün ışıkları gözükür.
“Anne bak, otobüs geliyor.”
“Hani, nerede?”
“Işıkları gözüküyor baksana.”
“Aa, evet.”
“Yaşasın, evimize gidiyoruz. Burayı hiç sevmemiştim zaten.”
Otobüs durur ve içinden siyahlar içindeki şoför iner. Anne ve kızın yanına yaklaşır. Anneyi kolundan tutup,otobüsün kapısına doğru götürür.
“Bir dakika, kızım durakta kaldı.”
“O bizimle gelmeyecek.”
“Ne demek şimdi bu?”
“Gelmeyecek demek. Burada kalacak, başka nasıl açıklayabilirim?”
“Onu burada yalnız bırakamam. Henüz dört yaşında, bensiz kalamaz. Hem burası çok soğuk.”
“Merak etmeyin, onun için de bir otobüs gelecek. Fakat gideceği yer farklı.”
“Nereye gidecek?”
“Bitişe.”
“Hayır, o benimle gelecek.”
“Bayan, benimle tartışmayı kesin lütfen. Buranın güzergahı asla değişmez.”
“O zaman izin verin de ona son defa sarılayım.”
“Peki. Geç kalmayın.”

***

“Anne, ne konuşuyordun o adamla?”
“Otobüsün evimize gidip gitmediğini sordum.”
“Gidiyor muymuş?”
“Evet ama…”
“Hadi binelim anne. Otobüs bizi almadan gidecek şimdi.”
“Tatlım, bak… Sen…”
“Niye ağlıyorsun?”
“Eve yalnızca ben gidiyorum tatlım.”
“Neden?”
“Çünkü öyle olması gerekiyormuş. Otobüs şoförü seni almak istemiyor. Onu ikna etmeye çalıştım ama beni dinlemiyor.”
“Ben burada yalnız başıma kalamam. Babama söyle, o gelip beni alsın.”
“Baban gelemez, burası eve çok uzak.”
“O zaman sen de gitme. Beni burada bırakma.”
“Çok üzgünüm ama gitmeliyim.”
Otobüs şoförü anneye seslenir;
“Bayan, uğramam gereken daha çok yer var. Biraz acele edin.”
“Geliyorum.”
“Şimdi beni iyi dinle birtanem. Seni almaya da bir otobüs gelecek ve seni başka bir yere götürecek. Orada baban ve ben olmayacağız, buna alışman lazım. Elimde olsa, seni de yanımda götürürüm ama buna izin yok. Şimdi hayali bir bavul yapalım ve onu hazırlamaya başlayalım. İçine yaşadığımız tüm güzel anıları, babanın ve benim öpücüklerimizi, sıcaklığımızı, gülüşlerimizi, senin rüyalarını ve hayallerini koyuyorum. Orada bunlara ihtiyacın olacak. Şimdi bana sımsıkı sarıl.”
“Anne, gitme.”
“Hoşça kal bebeğim. Seni seviyorum.”
“Gitme!”

***

“Turgay bey?”
“Doktor, ne oldu? Kızımın ve eşimin ameliyatı nasıl geçti?”
“Eşinizin durumu iyi fakat…”
“Kızım?”
“Turgay bey, maalesef…”
“Nasıl? Olamaz! Olamaz!”

***

Minik bedenin üstü, beyaz çarşafla örtülür.
Buse Doğru
Ölüm saati 22:15

alıntı...

05-08-2008, 10:15 PM	#1 (permalink)
Üye Bilgileri kavanoz D.Moderator Giriş: Dec 2006 Şehir : İstanbul Yaş: 25 Mesaj: 11,436 Konuları: 548 Thanks: 128 Toplam 276 Konusuna 746 Teşekkür Edilmiştir Rep Gücü: 461 Rep Puanı : 44805 Rep Seviyesi:	Otobüs Durakta beklerken. “Nereye gidiyoruz anne?” “Galiba evimize.” “Ne zaman geldik bu durağa? Hiç hatırlamıyorum.” “Ben de hatırlamıyorum.” “Burası çok soğuk.” “Sana hırkamı vereyim. Al, giy.” “Babam nerede?” “O bizimle gelmedi sanırım.” “Anne bak,durağın tepesinde bir saat var.” “Evet, haklısın. Saat kaçmış, bir bakalım. İyi ama bu saat 22:15'te durmuş.” “Benim kolumda da saat var, ona baksana.” “Çok ilginç, senin saatin de 22:15'te durmuş. Bir de kendi saatime bakayım. Hımm… Benimki çalışıyor. Saat 22:05. Anlaşılan senin saatin ve durağın saati ileri gitmiş ve durmuş.” “Burası beni korkutuyor.” “Korkma, ben yanındayım.” “Otobüs gelince mi evimize gideceğiz?” “Evet.” “Onu beklemek zorunda mıyız? Yürüyerek gitsek olmaz mı?” “Buraları pek fazla bilmiyorum, kaybolabiliriz.” Ve ileriden otobüsün ışıkları gözükür. “Anne bak, otobüs geliyor.” “Hani, nerede?” “Işıkları gözüküyor baksana.” “Aa, evet.” “Yaşasın, evimize gidiyoruz. Burayı hiç sevmemiştim zaten.” Otobüs durur ve içinden siyahlar içindeki şoför iner. Anne ve kızın yanına yaklaşır. Anneyi kolundan tutup,otobüsün kapısına doğru götürür. “Bir dakika, kızım durakta kaldı.” “O bizimle gelmeyecek.” “Ne demek şimdi bu?” “Gelmeyecek demek. Burada kalacak, başka nasıl açıklayabilirim?” “Onu burada yalnız bırakamam. Henüz dört yaşında, bensiz kalamaz. Hem burası çok soğuk.” “Merak etmeyin, onun için de bir otobüs gelecek. Fakat gideceği yer farklı.” “Nereye gidecek?” “Bitişe.” “Hayır, o benimle gelecek.” “Bayan, benimle tartışmayı kesin lütfen. Buranın güzergahı asla değişmez.” “O zaman izin verin de ona son defa sarılayım.” “Peki. Geç kalmayın.” * “Anne, ne konuşuyordun o adamla?” “Otobüsün evimize gidip gitmediğini sordum.” “Gidiyor muymuş?” “Evet ama…” “Hadi binelim anne. Otobüs bizi almadan gidecek şimdi.” “Tatlım, bak… Sen…” “Niye ağlıyorsun?” “Eve yalnızca ben gidiyorum tatlım.” “Neden?” “Çünkü öyle olması gerekiyormuş. Otobüs şoförü seni almak istemiyor. Onu ikna etmeye çalıştım ama beni dinlemiyor.” “Ben burada yalnız başıma kalamam. Babama söyle, o gelip beni alsın.” “Baban gelemez, burası eve çok uzak.” “O zaman sen de gitme. Beni burada bırakma.” “Çok üzgünüm ama gitmeliyim.” Otobüs şoförü anneye seslenir; “Bayan, uğramam gereken daha çok yer var. Biraz acele edin.” “Geliyorum.” “Şimdi beni iyi dinle birtanem. Seni almaya da bir otobüs gelecek ve seni başka bir yere götürecek. Orada baban ve ben olmayacağız, buna alışman lazım. Elimde olsa, seni de yanımda götürürüm ama buna izin yok. Şimdi hayali bir bavul yapalım ve onu hazırlamaya başlayalım. İçine yaşadığımız tüm güzel anıları, babanın ve benim öpücüklerimizi, sıcaklığımızı, gülüşlerimizi, senin rüyalarını ve hayallerini koyuyorum. Orada bunlara ihtiyacın olacak. Şimdi bana sımsıkı sarıl.” “Anne, gitme.” “Hoşça kal bebeğim. Seni seviyorum.” “Gitme!” * “Turgay bey?” “Doktor, ne oldu? Kızımın ve eşimin ameliyatı nasıl geçti?” “Eşinizin durumu iyi fakat…” “Kızım?” “Turgay bey, maalesef…” “Nasıl? Olamaz! Olamaz!” *** Minik bedenin üstü, beyaz çarşafla örtülür. Buse Doğru Ölüm saati 22:15 alıntı... beni bırakıp gıtme bir yere gidersen unutursun dilerim böyle olmaz Bu havada gidilmez Güneşli günde gidilmez Aslında hiç gidilmez Son günüme kadar Kalp durana kadar Aşk mezara kadar beni unutma unutama inşallah unutursan kahrolurum dilerim öyle olmaz bu baharda gidilmez yağmurlarda gidilmez aslında hiç gidilmez son günüme kadar kalp durana kadar aşk mezara kadar y.a.f.a .1.4.