Anne! Bu Yazı Senin Için....
Cennetle müjdelenen, ayağının altına cennet serilen, süt kokan annem, en zor anda sana yönelişin sebebi ne biliyor musun annem. Ağlayışlar, feryatlar neden “anne” diye başlar sence.
Anne olmak mı maharet, anne diyebilmek mi? Cennet kokulu annem bu gece sana geldim “anne aç kapını bu gece” demeye geldim. Sana sorular sormaya geldim. Cevap verebilecek misin annem.
Kollarını aç bari ben sana sarılmaya geldim.
Biliyorum insan canından bir parçasını geri çevirmez. Canınla besledin aylarca taşıdın of! Demedin yük değil emanet gördün. Ve candan can ayrıldı. Sütünü emerken savunmasızca, sende sevgi, bende minnet dolu bakışlar vardı. Aslında her yutkunuş bir teşekkürdü annem. Ve her gülüş bunun göstergesiydi.
Canından bir parçayım işte kime giderim, başka kim var ki bana “can yavrum” diyecek.
Aç gönlünü annem ben sana geldim.
Ellerini öpüp boynuna sarılmaya dizlerinde hıçkırarak ağlamaya “duvarlar soğuk dört duvar dar, yalnızım annem” demeye geldim. Hani canından bir parçayım ya acımı anlarsın. Bakma bu kadar dik durduğuma yoruldum, artık başımı senin önünde eğmeye geldim.
Aç kapıyı cennet kokulu annem! bak işte ben geldim canın, yavrun, kızın geldi.
Aç göz kanallarını çağlasın yaşların benim gibi.
Kalk ta aç kapını annem, yoruldum, dizimde ferman kalmadı. Anneler bu kadar uyumaz senin uykun bu kadar ağır değil, kalk ta ses ver, kolumdan tut, dizlerimin üzerine çöktüm kalkamıyorum annem.
Mevlana hazretleri “edebi edepsizden öğrendim” demiş. Öğrendiklerimi bilmem ama çok edepsiz gördüm, susmak erdem sandım sustum ama anlamadılar anne. Edepsizin ar damarı yok be anne. İnsandan utanmayan yaratandan utanır mı söylesene! Korktum Allahtan korkmayandan anne. Edep manevi kişiliğe giydirilen bir elbise ama kimse bilmiyor.
Sustum anne susmak erdem dedim ama onlar acizlik sandı, ben yine de sustum.
Gökyüzündeki ışığın sebebi bile edep, melekler bile edep yüzünden suçtan arınıp tertemiz olmuşlardır.
Edebe uygunluk dile Tanrı’dan
Lütfünden uzaktır edepsiz olan
Zararı kendine değildir yalnız
Dünyayı ateşe verir edepsiz. Der Mevlana hazretleri
Allah’a yakarırken gerektiği kadar edepli oldum mu ya da ne kadar uzaklaştırıldım bilmem ama edepsizler yüzünden yandım yakıldım be annem.
Edep Allah nurundan bir taçmış, insana değer katan, yükselten, şeref veren, dinlenilir kılan bir taç. Ama herkeste yok işte. Beladan ne kadar uzak durmaya çalışsam da sende biliyorsun olmadı be anne.
Bütün cihanı gezmesine rağmen iyi huydan daha güzel bir şey bulamayan Mevlana Hazretleri kötülerle nasıl başa çıktı kim bilir? İnsanı hayvandan ayıran özelliktir edep. Edebi olmayan âdemoğlu âdem değilmiş ama bak edepsiz ilim okudu başıma âlim oldu, kalkta bak be anne!
Bu kadar çok ağlayışım bildiklerim yüzünden değil elbette ama o kadar canım yanıyor ki ya acıyı bal eyle, ya dalı gül eyle anne demeye geldim.
İlk kez gelinlik giyerken çok ağladım biliyorsun. Bak yine gelinliğimi giydim de geldim. Bak ağlamıyorum bu kez. Kalk ta çenemi bağla anne demeye geldim.
Biliyorum anne, biliyorum cennet kokulum, kapını açmayacaksın biliyorum. Benim ki bir avuntu sadece, ellerini öpüp, boynuna sarılamayacağım, dizlerine başımı koyup ağlayamayacağım biliyorum ama yine de geldim.
Hiç uyanmasan da, uyanamasan da beni beklediğini biliyorum. Bu yol kenarında beni, kızını, yavrunu hep beklediğini, göz pınarlarını çağlatarak beklediğini biliyorum, işte geldim annem.
Sen diye dokunduğum toprak bile olsa, bende toprak olmaya geldim. Açtım bütün kapıları, sen sadece kollarını aç anne, koynuna girmeye geldim.
Güveniyosan kendine inandır beni aşkın varlıgına...
|