"Babam"a...
Kar / Soğuk / Hüzün...
Eteğimdeki çamurlar
Ve
Kürek sesleri...
Ah İstanbul içim seni bu kadar terketmeyi hiç istemedi...
(Kar)
Kar yağmaya başladı...
Ben karını babamın görmediği bir kış yaşamadım hiç...
Belki bir dahaki yıl ve bir sonraki ama bu yıl ölüm kadar beyaz o soğuğu kuşanmadan gitmedi...
Yollarını gözlediğim ilk adam,
Dönüşlerine saat tuttuğum...
Bu yorucu ve hüzün dolu mevsimin güçlü kardeleni olmayı seçti yine...
(Soğuk)
Yirmi yılın soğuğu...
Neler yapılabilirdi yirmi koca yılda...Neler neler yenilenir ve ne güneşler eskitilir...
Yirmi yıl bir baba kız özlemi için yeterli midir?
Kısa gibi görünen bereketli yirmi yıl...
Soğuk ama sıcak şefkatinde,
Kısa ama zamansızlık büyüklüğünde...
Soğuk yılların sıcak adamı...
Ve onun kocaman elleri vardı.
Küçükken ellerim severdi avcunda kaybolmayı.
Büyüdüm ve karlı, soğuk yıllara inat onun kocaman sıcacık bir yüreği vardı.
Hala seviyor yüreğim yüreğinde kaybolmayı,
Ve yokluğunda yok olup varlığında çoğalmayı...
(Hüzün)
Allah hüzünlü kalbi sever...
Belki bu yüzden kul'a en çok yakışan duygulardan hüzün
Ve ölüme benzer bir yanı var hüznün...
Elde olmadan gelen ,Kötü gibi görünen fakat vakıf olabilene huzur veren...
Belkide yalan bir aydınlık yerine , huzurlu bir karanlık seçenlerin duygusudur hüzün...
Kış ve Hüzün...
Adı karaya bulaşmış iki bembeyaz örtü ve ihramı dünyanın ve kefeni belkide...
Isınmayı bilsin diye kalpler üşümeyi öğreten yeryüzüne.
Tattıkça acı veren,acıttıkça vazgeçilmez olan...
Muhtelif zamanlarda duyulan ince bir sızı değil,o ince sızısıyla zamanları muhtelif kılan...
Biliyorum,kışın kar yağmasa yazın o mucizevi ürünler olmazdı
Ve insanın halbine hüzün yağmasa o mucizevi duygular zuhur bulmazdı...
Şimdilerde yüzümde hüzün diye taşıdığım adam...
Senin için hüzünlenmekten ar etmiyorum, çünkü senin için hüzünlenmesem sana dair duygular yeşermez gönlümde.
Zira zaten biliyorduk doğduğumuzda ölümle nişanlı olduğumuzu ve tüm insancıl saatlerimizi ölüme kurduğumuzu...
Ölümlüyüz...
İyikide ölümlüyüz...
Yoksa ne kıymeti var kıymetli sandiğimiz nice baharın...
(Eteğimin çamurları)
Ve bugün topraktan gelip / toprak olmak bulaştı üzerime...
Siyah eteğim ilk defa bir çamurda bu kadar temiz kaldı
Kiri en belli eden renk siyahken üzerimizdeki , temiz kalmanın öğüdü siyahımızı aydınlattı.
Çünkü eteğimize babamın kokusu bulaştı...
(Ve Kürek sesleri...)
Bir yaşam değişiminin en bariz gerçeği,
Yerdeki kürek seslerine eş, gökteki meleklerin ayak sesleri...
Gerçeği beynime kazırcasına gördüm,
Babamdı sessizliklerine emanet ettikleri...
Şimdi bize sabır gerekli Hz. Eyyüb gibi...
Geceleri gündüzlere katıp dururuken
Sıkılmadan orda burda atıp dururken
Uzun ince bu yollarda kayarken alem
Ne hallelere düştük ulan durup dururken.
Elif Lâm Mîm.
Bakara süresi
1.ayet
|