BOSNALI KIZ VE ANNESİ
Benim adım Najia. 6 yaşında Bosnalı bir kızdım. Çok uzun bir zaman önce bir apartmanın bodrum katına taşınmıştık. Orada çok arkadaşlarım vardı. Her gün bodrumun direkleri arasında saklanbaç oynuyorduk. Bodrumun penceresinden iki katlı boş bir ev görünüyordu. Yarısı yıkık bir merdiveni vardı. Oraya çıkmayı çok istiyordum. Annem de bana; '' O merdiveni Sırp topu yıktı. Oraya çıkarsan ölürsün!... '' derdi. Yaprakların, taşların, çiçeklerin, kuşların geceleri bile korkmadan dışarda nasıl durduklarını merak ederdim. Onlar, Sırp askerlerinden neden korkmuyorlardı? Ben de hiç Sırp askeri görmemiştim. Onlar siyah dar elbise giyerler, susadıkları zamanda çocuk kanı içerlermiş.
O gün bodrumun dış kapısı açık kalmıştı. Biz yine saklanbaç oynuyorduk. Kapı aralığından dışarı çıktım. Ebe beni hiç bulamayacaktı. Tam karşımda yıkık merdivenli ev duruyordu. Hızlı hızlı merdivene doğru yürüdüm. Eğilmiş demirlerine tutunarak yarısına kadar tırmandım. Daha yukarı çıkmak için ayağımı kaldırırken, kulaklarımın patladığını sandım. Sonra ağzımda değişik bir tat hissettim. Doğum günümde annemin aldığı beyaz gömleğim kıpkırmızı olmuştu. Az sonra bir çığlık duydum. Bu annemin sesiydi. Bir sıçrayışta merdivene tırmandı ve beni kucağına aldı. Tam o sırada yine bir patlama sesi daha geldi. Annemle birlikte yuvarlandık. Yere düştükten sonra annem hiç kıpırdamadı. Başımı kaldırınca, karşıdaki duvarın dibinde bir Sırp askeri duruyordu. Bir an gözgöze geldik. Utancından mı ne, yere bakmaya başladı. Bize neden yardım etmediğini anlayamadım. Bodrumdaki teyzeler yardıma geldiğinde, konuşmalarını duyuyor, gözlerimi açamıyordum.
O gece hastanenin bodrumunda soğuk bir odada kaldık. Üzerimize yazılı kâğıtlar yapıştırdılar. Ertesi gün bir camiye götürdüler. Uzun sakallı, parlak yüzlü bir amca, benim annemle aynı yerde kalabileceğimi söyledi. Sanki sevinçten uçacaktım. Önce annemi sonra beni yatırdılar. Onlar görmeden annemin yanına iyice sokuldum. Üzerimize yavaş yavaş toprak atmaya başladılar... Bana bol bol dua gönderen kardeşlerimin olmasına öyle seviniyorum ki...
_________________
--------------------------------------------------------------------------------
nasihat istersen ölüm yeter. evet, ölümü düşünen, hubb-u dünyadan kurtulur ve ahiretine ciddi çalışır.
iman, insanı insan eder; belki, insanı sultan eder. öyle ise, insanın vazife-i asliyesi iman ve duadır...
__________________
İNNEDDİNE İNDALLAHİL "İSLAM"...
(ALLAH cc KATINDA GERÇEK DİN "İSLAM"DIR...)
|