Sizlerle uzun bir ayrılıktan sonra yine beraberiz…
Evet, ikizler geldiler. 11 Mayıs 2006, Perşembe.
Hamileliğimin 7,5 ayındaydım, erken doğum olacağını biliyordum ama ansızın geldiler...
Her sabah olduğu gibi işime gelmiştim. Tam öğle saatiydi, eşimle birlikte yemek yemiştik. Masadan kalkarken birden bir baş dönmesi hissettim ve hemen yerime geri oturdum. Eşim çok endişelenmişti çünkü daha önce hiç böyle olmamıştım.
Hemen doktoru aradık ve acil olarak gelmemizi söyledi. Geldiğimizde doktor, ultrasyon muayenede oğlumun hazneye yerleştiğini ve doğumun başladığını söyledi. Ben, daha erken olduğunu bildiğim için ağlamaya başladım. Doktor da bize, bekleneninden önce olduğunu söyledi ve akciğer problemlerinin olabileceğini belirterek tam teçhizatlı bir hastane arayacağını söyledi.
Artık ben daha çok endişelenmeye başladım, canım eşim de çok panik olmuştu fakat bir yandan da beni rahatlatmaya çalışıyordu.
1 saat bekledikten sonra kuvözü olan özel bir hastane bulduk, 90km uzaklıktaydı. Doktor, bize eşyalarımızı alıp biran önce gitmemiz gerektiğini söyledi. Şaşkınlığımız bir kat daha artmıştı. Bebekler için çok endişeliydik.
Doktordan çıkıp eve doğru yol aldık. Bu arada kayınvalidemi ve ablamı arayıp hazır olmalarını söylediğimizde, onlar da çok şaşırmışlardı. Eve geldik, hazırda bekleyen bebek çantasını aldık, o arada ailenin diğer fertleri de geldi, hepsi panik içinde idiler.
Arabaya binip hastaneye doğru yol alırken, herkes bana iyi olup olmadığımı soruyordu. Ama bende hiçbir şey yoktu, sanki sıradan bir gün gibiydi. Doğuma giden ben değildim, bir başkasıydı, ben o kadar sakindim artık...
Hastaneye gittiğimizde doktor talimatıyla bizi bekliyorlardı zaten. Vakit kaybetmeden muayeneye alındım, tekrar orada da bebeklerin akciğer gelişimini tamamlamadıklarını ve de rahmin 4cm açıldığını söylediler. Bu söz üzerine benim endişem daha arttı ve ağlamaya başladım.
Beni telkin etmeye çalışıyorlardı, bir iğne yapıp bebeklerin akciğer gelişimine yardımcı olacaklarını belirttiler. Benden, bebeklerim için sakin olmamı, panik yapıp normal doğum yapmamamı, bunların bebekler için sakıncalı olacağını söylediler. Bunun üzerine gayet sakin kalmaya çalıştım. Çünkü normal doğum yapmak istemiyordum. Eşimin de desteği ile sakin kaldım ve bizi odamıza çıkardılar. Artık her şey bebeklere kalmıştı…
Artık sakindim, eşimi gönderip evde dinlenmesini istedim. Zor ikna ettim ama yine de göndermiştim, ki yarım saat sonra sancılarım başladı ve su geldi…
Derhal hemşirelere haber verdim, onlar da sağ sol koşup doktor aramaya başladılar derken, gelip beni ameliyata alacaklarını söylediler.
Eşimi aradım, hemen geldi ve ben ameliyata girdim…
Lokal anestezi ile beklerken önce canımın bir parçası oğlum doğdu, 2 dakika sonra nurum kızım geldi…
Birçok ilki birlikte yaşadığımız için oğlumuza ALİ İLKSER, kızımıza da HİRA İLKİM adını verdik.
Canımın içi eşime ne kadar teşekkür etsem azdır…
Eşimi ve çocuklarımı çok seviyorum…
|